Hotarunohaka's Blog

Just another WordPress.com weblog

Archive for the tag “გამხმარი ფოთლები”

მე ისევ ვერ ვხატავ..

დაჭმუჭნულ ქაღალდზე  ვეღარ ვხატავ შენს სახეს და დაკლაკნილი თითებით თვალებს ვისრეს..

სიცივისგან გამხმარ შარვალს დახორკლილ ფეხებზე ვიცმევ და გამხმარი ფოთლების გადასარჩენად მივდივარ..

შენ ისევ მეუბნები რომ შევიცვალო, გავხდე ბანალური და წიგნის ნაცვლად ჩანთაში შანელის სუნამო ვატარო..

ჩემი გაწეწილი თმები ბრიოლინით გადავილაგო და წესიერ ადამიანს დავემსგავსო…დაპირებები უსაზღვროა, მაგრამ ისევ ვინახავ ჩანთაში ავტობუსის ნახმარ ბილეთებს, ფანქარს, გატეხილ სარკეს და 2ლარს..

მე ვერ ვხატავ შენს პორტრეტს..

მარტო მივდივარ ყვითელ ტყეში და შავებში ჩაცმული დედაბრები წითელ წინდებს მიქსოვენ..

ფოთლების შეგროვებამ ლურჯი ხელთათმანები დამიხია და იქვე მუხის ხის ფუღუროში დამვალე..

მამაკაცების განყოფილებაში ნაყიდი ჩემი შავი ბათინკები გავიხადე და საგიჟის კართან მცხოვრებ უფეხო კაცს დავუტოვე..

მე ისევ ვერ ვხატავ შენ პორტრეტს..

ყოველ ღამე მეძახის სიკვდილის ვარდისფრი ანგელოზი და ჩემს ნახატებს ვატან იქ მცხოვრები  ბრმა ბავშვებისათვის..

გრაფიტის ფანქარს ობიც მოედო უკვე და ისევ ვერ ვხატავ შენ პორტრეტს..

დილით დაძაბული, დანაოჭებული შუბლიდან ცხელი ოფლი მომდის, ხერხემალიც უკვე გამებზარა, ყურებში გაუგებარი ხმები მესმის, ყავისფერი თვალები თანდათან მითეთრდება, ვარდისფერი ტუჩების ნაპრალებიდან წვრილად დაიწყო სისხლმა ამოსვლა და ცხელ  კისეთან წითელი ბაფთა გამიკეთა..

მე უკვე ვეღარ ვდგები ჩალის ლოგინიდან და მინის კუბოში მწოლიარე ფიფქიას დავემსგავსე. ჩემმა თეთრად შეღებილმა ყვავებმაც მომაკითხეს და მაინც ვეღარ მოვასწარი დამეხატა შენი პორტრეტი…

 

ქინძისთავი

ჩელოს სიმებზე გაბმული ჩემი ნერვები ნაწვიმარ    ამინდში ყვავებმა დაკორტნეს” ალესილი  ნისკარტებით” და მადიანად გადაატრიალეს  თვალები..

თითებზე წასმულმა წითელმა ლაქმა გაყვითლება  დაიწყო და შემოდგომის დამპალ ფერადოვნებას  დაემსგავსა..

ყოველ დილით 12საათზე მე ვიხვევ ფერად ძონძებს და  შენი ტყავისგან შეკერილ ქამრით ვიმაგრებ.

ისმის ქუჩაში ჩელოს ხმები და ისევ იკორტნებიან ყვავები მადიანად..

ერთ დღესაც გადავწყვიტე გავიდე ჩემი  ჩონჩხიდან.. მაგრამ ამ დროს წვიმამ მომისწრო და  თავი დამისერა.  მომდიოდა სისხლი.. ვითხოვდი  შველას, მაგრამ ამ დამპალ ქალაქში ხომ  არავინ  გამომიწოდებს ხელს..

ვგდივარ ქუჩაში, ყველა დამყურებთ როგორც მკვდარს, არადა დამხედეთ და მიხვდებით რომ  გული ისევ ცემს!!…

ამოღებული ხერხემალს გამხმარი ფოთლები დავამაგრე, ქოლგა გავაკეთე და წვიმიან ამინდშიც გავდივარ უკვე სასეირნოდ..

არავინ აღარ მჭირდებით..

ყურის ნიჟარა ისევ კრავს სამყაროს იდუმალ ხმებს და ყოველ ღამით მე მელაპარაკება ღმერთი თქვენზე.. იცით თურმე მარტო ტალახით არ ხართ შექმნილები.. სასაცილოა არა!!?

ყველა ფორმულა ტვინზე მაქვს მიმაგრებული “ქინძისთავებით’’…

თოვლმაც მომისწრო და ჩემი ქოლგა გახმა.. ვეღარ გამოვდივარ ქუჩაში, ვწევარ, კვლავ მესმიც ჩელოს ხმები და ისევ მელაპრაკება ღმერთი.,  ყველანი დაგაბეზღეთ მასთან და ვუთხარი თუ როგორ არავინ გამომიწოდეთ ხელი, როცა წვიმამ გამიპო ტვინი..

 

Post Navigation